Vitamine F3

Food – Fitness – Fun

Verslag van de Ecotrail Brussel (Run Bike Bike)

6 reacties

De zenuwen begonnen vrijdagavond flink op te spelen. Er werd nog heen en weer gebeld met de andere ladies en al het gerief werd bijeengesprokkeld. We moesten aan veel denken want we zouden pas aankomen als het al koud en donker was dus moesten we genoeg warme kledij voorzien, reflecterende armbanden, een hoofdlamp, etc.  In de weerberichten sprak men toen nog van kans op regen, dus ook de K-way werd opgediept. Gelukkig hebben we deze uiteindelijk nooit nodig gehad – we kregen heel de dag een stralend zonnetje als gezelschap!

IMG_3693

Nog een ander zonnetje!

Zaterdagmorgen pikte ik dan Dillie op en reden we samen naar het Atomium, waar we de startnummers konden ophalen. Van daaruit moesten we met de metro naar de startplaats in Tervuren. Carmen was met haar ventje in hun busje al naar daar gereden; zij hadden namelijk voor de fietsen gezorgd. De voorraad eten, drinken en kledij werd uitvoerig door ons gecontroleerd en in de fietstassen gestoken. We hadden ook 2 vestjes voorzien die de fietsers konden aantrekken over de Camelbak heen, wat voor een mooie bult op de rug zorgde maar wel heel praktisch was!

 

IMG_3698

Carmen eet nog gauw een banaan voor ze moet vertrekken 

 

Een half uurtje vóór de start, vertrokken Dillie en ik al met alle andere fietsers naar een plekje in het bos (drie kilometer verderop) zodat we daar de eerste loper konden aflossen. We merkten al meteen dat er nauwelijks vrouwen meededen aan de Run Bike Bike. De meeste teams waren mannenteams; en soms waren er gemixte teams.

IMG_3700

Toen Carmen er aan kwam waren bijna alle teams al vertrokken; maar we dachten: “we rapen er nog wel wat op; die zijn allemaal veel te snel gestart”. Vanaf dat moment moesten we met ons drietjes samen blijven, je mocht niet te veel afstand tussen laten of je zou gediskwalificeerd worden. Elke twee kilometer loste één van ons degene af die aan het lopen was, wat altijd heel vlotjes ging. Alleen toen helemaal in het begin de ketting van één van de fietsen eraf viel was het eventjes knoeien, maar verder bleven we van technische problemengespaard (er waren meerdere teams die met een platte band te maken kregen).

 

IMG_3920

Let vooral op de mooie bult op Carmen haar rug!

In no time (na 23km) was de eerste bevoorradingspost al in zicht. De vrees om niet op tijd aan de posten te geraken bleek dus ongegrond; op dat moment hadden we nog een gemiddelde van dik 10km/u. Onze Herbalife 24 sponsor ons op te wachten om ons aan te moedigen. Bedankt, Inge! Aan deze post genoot ik van een bekertje Cola en Tuc koekjes; maar ik had al in de gaten dat ik veel te weinig aan het eten was: ik had nog maar één reepje gegeten.

 

Aan de eerste drankpost

 

Ik nam me dus voor om meer te eten, maar het was niet evident. Eten op de fiets bleek niet altijd mogelijk. Het parcours was soms te technischom met één hand te rijden en intussen te eten. Het was ondertussen ook duidelijk dat we het fietsgedeelte zwaar onderschat hadden. We hadden verwacht dat we op de fiets telkens rustig zouden kunnen bekomen van het lopen; maar soms hadden de fietsers het moeilijker om boven te geraken dan de lopers! Zeker de fiets waaraan de fietszakken hingen was soms een blok aan het been.

IMG_3702

Voor de tweede bevoorrading (na 43km) moesten we dan ook zo’n steile berg op dat het onmogelijk was dit al fietsend te doen. Afstappen en duwen dan maar! Aan de post deden we ons te goed aan een tasje oplossoep en een paar stukjes salami. Ik eet normaal zelden salami, maar nu smaakte dat geweldig goed! De stand van mijn repen na dik 4u onderweg te zijn: 2 opgegeten, nog 6 te gaan. Voldoende eten ging niet lukken, dat was duidelijk! Ik kreeg nauwelijks een hap door mijn keel. Gelukkig heb ik me nooit slap gevoeld, dus al bij al viel het wel mee.

IMG_3706

Na een 50tal kilometer zat het mooie Zoniënwoud er opeens op en kwamen we vol in de steden en in de industrie terecht. Vanaf dan hadden we duidelijk het mooiste van het parcours gehad. Men stuurde ons nog langs alle groene plekjes die Brussel te bieden had; maar het grootste deel van de tijd liepen we toch in een minder idyllisch plaatje. Intussen werd mijn 3de en tevens laatste reep van de dag opgesmikkeld…

 

IMG_3716

Opeens stond wel mijn ventje voor onze neus; verrassing! Dit was een ongelooflijke opsteker, want ondertussen hadden we al heel lang geen enkele andere ploeg meer gezien en waren we gewoon met ons drietjes op pad. Hij fietste met ons mee tot ietsje voorbij de derde bevoorradingspost waar we wederom genoten van salami en kaas. We lieten ook deze keer een aantal ploegen achter ons, de meesten namen blijkbaar veel tijd aan de bevoorradingsposten. Soms kwamen ze ons dan nadien wel terug voorbij gelopen (tja, mannen met benen van twee meter lang lopen nu eenmaal iets sneller); maar andere ploegen zagen we daarna nooit meer terug. 

 

IMG_3714

Nadat we afscheid hadden genomen van mijn ventje, begon het stilaan zwaarte worden. De benen waren moe (vooral de overgang van fietsen naar lopen was altijd even moeilijk de eerste meters) en onze nek en schouders deden pijn van zo lang voorovergebogen op de fiets te zitten. Soms werd er al eens sneller gewisseld dan na 2km. Het tempo viel ook wel wat terug. In het begin had ik vaak bijna 12 km/u kunnen lopen tijdens mijn shiftjes; maar tegen het einde haalde ik er nooit nog sneller uit dan 10 à 11km/u. 

IMG_3719

 

Het begon donker te worden toen we nog een dikke 10km voor de boeg hadden, wat in sommige parkjes toch wel voor een eng sfeertje zorgde. We hadden dan wel onze hoofdlampen op en ook de verlichting van de fietsen brandde, maar soms was het toch onduidelijk waar je nu eigenlijk naartoe ging. Gelukkig had de organisatie ondertussen ook reflecterende stripsaan de bewegwijzering gehangen, zodat we nooit verloren zijn gelopen.

 

IMG_3724

En toen… uit het niets… doken daar opeens de bollen van het Atomium op! Ze waren zo dichtbij, maar toch vond de organisatie het nodig ons nog eerst een toertje door het park van Laken te laten doen. Hier moesten de fietsers nog een laatste keer flink op de trappers staan, want sommige van de hellingen zijn niet van de poes! Carmen perste er nog een stevige versnelling uit en zo finishten we met een gigantische grijns op ons gezicht als 2de damesteam, na 8:47:17. We lieten nog 7 teams na ons, waarvan 2 mannenteams, 4 gemixte teams, en 1 team dat had opgegeven.

 

image

Jammer genoeg werd er ook in deze wedstrijd weer meer aandacht aan de mannen besteed: de drie eerste mannenteams vielen in de prijzen, maar enkel het éérste vrouwenteam werd in de watten gelegd. Het is waar dat er altijd minder vrouwen mee doen aan dergelijke events; maar op deze manier gaan ze ook zeker niet méér vrouwen aantrekken… Beste organisatoren, moedig ons de volgende keer aan, in plaats van ons zo te negeren!

Het was hoe dan ook een geweldige ervaring! We hebben onze grenzen weer verlegd, waren supergoed op elkaar afgesteld en hebben er echt van genoten. De dag nadien waren mijn knieën een beetje stijf en voelde ik op mijn rug wel waar de Camelbak had gezeten, maar verder had ik nergens noemenswaardig last van. Na mijn enkel drie weken geleden te hebben omgeslagen bij een andere wedstrijd, vreesde ik een beetje voor de haalbaarheid van deze uitdaging. Gelukkig heb ik nooit écht last gehad tijdens de trail (dankzij een extra steunverband). Nu wordt het dus aftellen tot de marathon van Eindhoven binnen twee weken. Wat mijn enkel daar gaat doen…? To be continued!

 

Lees hier en hier de verslagjes van de andere teamleden!

Advertenties

Auteur: Jess

Happy & healthy foodie :-)

6 thoughts on “Verslag van de Ecotrail Brussel (Run Bike Bike)

  1. Pingback: EcoTrail Brussel – nabeschouwing – Spunky Mindfood

  2. Heavy! Mooi verslag, mooie foto’s, mooie prestatie! Ik had niet anders verwacht! Respect!

  3. petje af hoor meiden, keigoed gedaan!! ’t Was toch niet evident, maar mooi volgehouden tot het einde!!
    En keileuk verslag en foto’s. En ben zo blij voor jou dat die enkel het gehouden heeft, dat geeft toch wat moed voor Eindhoven hé!

  4. Pingback: Verslag Marathon Eindhoven « Vitamine F3

  5. Daar wil ik ook wel eens aan meedoen!

Reageren? Spill the beans :-)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s