Vitamine F3

Food – Fitness – Fun


2 reacties

5 tips voor je eerste marathon

Dus, je hebt besloten dat je een marathon wil lopen? Schitterend! Veel succes! Hier vind je 5 tips voor je eerste marathon:

1. Laat je gezondheid checken

De meeste mensen zullen wel in staat zijn om zonder problemen een marathon te lopen; op voorwaarde dat ze goed getraind hebben. Het vergt echter toch wel een serieuze inspanning van je lichaam, dus laat op tijd en stond een check-up doen! Je kan ook een speciale inspanningstestlaten uitvoeren, zodat je op de juiste hartslag kan trainen.

 

1344688362924_3483467

 

2. Zoek jouw ideale eerste marathon 

Sommige mensen houden ervan om helemaal alleen in een bos hun eerste marathon te lopen, maar er is toch veel te zeggen voor een marathon met veel ambiance. Kies voor je eerste marathon dus best eentje waar er veel deelnemers zijn, zodat je niet helemaal alleen loopt. Als er veel deelnemers zijn, is er meestal ook veel sfeer. Leuke supporters zijn priceless!!

Eindhoven en Luxemburg scoorden bij mij op dat vlak héél goed: overal muziek, massa’s supporters, supervriendelijke vrijwilligers aan de bevoorradingsposten, … Iedereen riep er je naam (die op je borstnummer stond); ook al kenden ze je van haar, noch pluim. De marathon van Antwerpen daarentegen vond ik verschrikkelijk saai: er was nauwelijks randanimatie en de weinige supporters die er stonden, negeerden alle lopers die ze niet kenden.

Ga via google op zoek naar verslagen van bloggers die de marathon, die jij op het oog hebt, al eens liepen. Daar kan je heel veel uit afleiden.

 The-best-cheering-sign_thumb

3. Kies de juiste outfit

Het klinkt banaal, maar tijdens de marathon wil je het niet te koud of juist veel te warm hebben. Probeer te onthouden, wat je droeg bij vergelijkbare weersomstandigheden. Wees ook zeker dat je shirtje niet omhoog kruipt en dat je broek en je sokken niet afzakken. Draag dan ook NOOIT nieuwe kledij op de dag van de wedstrijd, waarmee je nog nooit gelopen hebt. Ook niet met de T-shirt van de wedstrijd zelf. Het zal je maar gebeuren, dat er ergens in je nieuwe shirt een lastig naadje zit, dat er voor zorgt dat je huid na 4 uur lopen volledig open geschuurd is.

 

2339304274_e86d31743b

 

4. Voorzie de juiste brandstof

Tijdens de marathon ga je onvermijdelijk energie moeten innemen. Je lichaam verbruikt eerst de suikersdie zitten opgeslagen in je bloed, je spieren en je lever; maar daarna heb je opnieuw suikers nodig. Op je vetreserve verder lopen kan, maar aangenaam gaat dat niet voelen! Test op voorhand (tijdens je trainingen) uit welk voedsel je best verdraagt tijdens het lopen. Hoe ga je je fuel meenemen?. Ga je lopen met een Camelbak? Een drankgordel met een extra zakje voor je repen of gelletjes? Heb je supporters die je onderweg van de nodige bevoorrading gaan voorzien?

Bij veel marathons kan je de dag voordien of ‘s morgens “personal drinks” afgeven. Zo had ik tijdens mijn vorige marathons een aantal flesjes water voorzien, waaraan ik een Squeezy gelletje had vastgemaakt met een elastiekje. ‘s Morgens kon ik deze in een aantal bakken gaan klaarzetten, welke vervolgens werden gebracht naar km 10, 20 en 30. Zo kon ik tijdens de wedstrijd uitkijken naar mijn eigen bevoorrading. Met behulp van een vlagje met mijn startnummer dat ik eraan vast had gemaakt, wisten de vrijwilligers dat het mijn drankje was en reikten ze het me al aan, van zodra ik in zicht was.

Neem tijdens de wedstrijd niet zomaar eender wat aan van de vrijwilligers. Sinaasappelstukjes, banaan, AA drink, … De verleiding kan groot zijn, maar als je niet zeker bent dat je maag het verdraagt tijdens het lopen, blijf er dan best af. Ik ben gezegend met een stalen maag, maar toen ik eens AA drink nam op kilometer 7 van een 10K, was ik nadien héél blij dat ik nog “maar” drie kilometer moest… en niet nog 30.

Zorg er daarnaast voor dat je genoeg drinkt en voldoende koolhydraten eet de laatste dagen vóór de marathon (pasta party!). Drink enkele dagen van tevoren geen alcohol meer.

Lees ook eens deze post: http://www.spunkymindfood.be/food/lezersvraag-wat-moet-ik-eten-op-de-dag-van-de-wedstrijd/

 

squeezy_012

5. Immodium is your friend

Last van gevoelige darmen? Rammelende darmen van de zenuwen? Neem de dag van de marathon ‘s morgens bij het ontbijt een Immodium. Het is een echte life-saver. Zo niet, hou de Dixies in de gaten…

runners best friend

Bronnen foto’s:

http://www.someecards.com/usercards/viewcard/MjAxMi1iZTg3ZmRmMzQ3NWIwY2E1

http://weheartit.com/from/lefunny.net

http://justyouraveragejoggler.com/2009/08/top-10-craziest-stunt-marathon-runners/

http://www.ultrarunshop.com/en/squeezy-energy-gel.html

http://www.zazzle.com/runners_best_friend_poster-228951432349481584


6 reacties

Pittige soep met wortelen en linzen

Linzen … Het is zoiets, waarvan ik weet dat het gezond is (en ook nog eens spotgoedkoop), maar dat ik toch zelden klaarmaak. Ik weet vaak niet goed wat er mee gedaan; gewoon platkoken vind ik te smakeloos. Mijn linzen eindigen dan ook vaak in een pittig gerecht met een Indisch tintje en vandaag is het niet anders. Deze soep zal je lekker opwarmen, wat we wel kunnen gebruiken met het gure herfstweer dat eraan komt! Lekker met een paar sneden geroosterd volkorenbrood.

 

wortelsoep

 

Ingrediënten (voor een gigantische ketel soep): wortelsoep2

  • 3 rode uien
  • 3 teentjes knoflook
  • 2 kleine rode chilipepertjes
  • 2 cm verse gember
  • olijfolie
  • een kilo wortelen
  • 100 g gedroogde blonde linzen
  • 3 liter water
  • 2 bouillonblokjes
  • 2 eetlepels currypoeder
  • wat takjes verse peterselie

 

Bereidingswijze:

  1. Snij de uien, knoflook, chilipepertjes (zonder zaden!) en de gember  in stukken en fruit deze aan in wat olijfolie
  2. Snij de wortelen in stukken en doe ze samen met de linzen in de pan
  3. Voeg het water, de bouillonblokjes en de curry toe en laat het geheel een half uur goed doorkoken
  4. Mix de soep en dien op met wat verse peterselie

 

Tip: als je niet zeker bent van de pepertjes kan je het tweede pepertje pas (deels) toevoegen als je de soep gemixt hebt, nadat je hebt geproefd hoe pikant je de soep wil.

Smakelijk!


2 reacties

Lichte tiramisu

Deze keer een receptje dat iets minder snel klaar is dan jullie van mij gewend zijn, maar het is dan ook iets specialer. Zoals altijd is het lijnvriendelijk, of wat dacht je?

tiramisu

Ingrediënten (per persoon):

  • 2 eiwitten
  • 10g zelfrijzend bakmeel
  • enkele druppels vanille aromaimage
  • enkele druppels rum aroma
  • 5g olijfolie
  • 75g platte kaas, mager
  • 10g Tagatesse zoetstof
  • 100g bosvruchten, diepvries

 

Bereidingswijze:

  • Mix 1 van de eiwitten met het zelfrijzend bakmeel, het vanille aroma en het rum aroma en bak er in de olijfolie een pannenkoekje van
  • Snij het pannenkoekje in kleine stukjes
  • Klop het andere eiwit stijf
  • Meng de platte kaas met de helft van de zoetstof en schep er voorzichtig het stijfgeslagen eiwit onder
  • Laat de bosvruchten ontdooien en meng ze met de andere helft van de zoetstof
  • Doe in het serveerglaasje telkens wat bosvruchten, daarbovenop de platte kaas mengeling en daarna wat stukjes pannenkoek tot het glaasje vol is. Eindig met een beetje bosvruchten
  • Laat minstens 1 uur opstijven in de koelkast

 

Nutritionele informatie (per portie):

Energie 202 kcal
Eiwitten 15,0 g
Vetten 6,2 g
Koolhydraten 22,6 g

 

Smakelijk!

 


6 reacties

Verslag van de Ecotrail Brussel (Run Bike Bike)

De zenuwen begonnen vrijdagavond flink op te spelen. Er werd nog heen en weer gebeld met de andere ladies en al het gerief werd bijeengesprokkeld. We moesten aan veel denken want we zouden pas aankomen als het al koud en donker was dus moesten we genoeg warme kledij voorzien, reflecterende armbanden, een hoofdlamp, etc.  In de weerberichten sprak men toen nog van kans op regen, dus ook de K-way werd opgediept. Gelukkig hebben we deze uiteindelijk nooit nodig gehad – we kregen heel de dag een stralend zonnetje als gezelschap!

IMG_3693

Nog een ander zonnetje!

Zaterdagmorgen pikte ik dan Dillie op en reden we samen naar het Atomium, waar we de startnummers konden ophalen. Van daaruit moesten we met de metro naar de startplaats in Tervuren. Carmen was met haar ventje in hun busje al naar daar gereden; zij hadden namelijk voor de fietsen gezorgd. De voorraad eten, drinken en kledij werd uitvoerig door ons gecontroleerd en in de fietstassen gestoken. We hadden ook 2 vestjes voorzien die de fietsers konden aantrekken over de Camelbak heen, wat voor een mooie bult op de rug zorgde maar wel heel praktisch was!

 

IMG_3698

Carmen eet nog gauw een banaan voor ze moet vertrekken 

 

Een half uurtje vóór de start, vertrokken Dillie en ik al met alle andere fietsers naar een plekje in het bos (drie kilometer verderop) zodat we daar de eerste loper konden aflossen. We merkten al meteen dat er nauwelijks vrouwen meededen aan de Run Bike Bike. De meeste teams waren mannenteams; en soms waren er gemixte teams.

IMG_3700

Toen Carmen er aan kwam waren bijna alle teams al vertrokken; maar we dachten: “we rapen er nog wel wat op; die zijn allemaal veel te snel gestart”. Vanaf dat moment moesten we met ons drietjes samen blijven, je mocht niet te veel afstand tussen laten of je zou gediskwalificeerd worden. Elke twee kilometer loste één van ons degene af die aan het lopen was, wat altijd heel vlotjes ging. Alleen toen helemaal in het begin de ketting van één van de fietsen eraf viel was het eventjes knoeien, maar verder bleven we van technische problemengespaard (er waren meerdere teams die met een platte band te maken kregen).

 

IMG_3920

Let vooral op de mooie bult op Carmen haar rug!

In no time (na 23km) was de eerste bevoorradingspost al in zicht. De vrees om niet op tijd aan de posten te geraken bleek dus ongegrond; op dat moment hadden we nog een gemiddelde van dik 10km/u. Onze Herbalife 24 sponsor ons op te wachten om ons aan te moedigen. Bedankt, Inge! Aan deze post genoot ik van een bekertje Cola en Tuc koekjes; maar ik had al in de gaten dat ik veel te weinig aan het eten was: ik had nog maar één reepje gegeten.

 

Aan de eerste drankpost

 

Ik nam me dus voor om meer te eten, maar het was niet evident. Eten op de fiets bleek niet altijd mogelijk. Het parcours was soms te technischom met één hand te rijden en intussen te eten. Het was ondertussen ook duidelijk dat we het fietsgedeelte zwaar onderschat hadden. We hadden verwacht dat we op de fiets telkens rustig zouden kunnen bekomen van het lopen; maar soms hadden de fietsers het moeilijker om boven te geraken dan de lopers! Zeker de fiets waaraan de fietszakken hingen was soms een blok aan het been.

IMG_3702

Voor de tweede bevoorrading (na 43km) moesten we dan ook zo’n steile berg op dat het onmogelijk was dit al fietsend te doen. Afstappen en duwen dan maar! Aan de post deden we ons te goed aan een tasje oplossoep en een paar stukjes salami. Ik eet normaal zelden salami, maar nu smaakte dat geweldig goed! De stand van mijn repen na dik 4u onderweg te zijn: 2 opgegeten, nog 6 te gaan. Voldoende eten ging niet lukken, dat was duidelijk! Ik kreeg nauwelijks een hap door mijn keel. Gelukkig heb ik me nooit slap gevoeld, dus al bij al viel het wel mee.

IMG_3706

Na een 50tal kilometer zat het mooie Zoniënwoud er opeens op en kwamen we vol in de steden en in de industrie terecht. Vanaf dan hadden we duidelijk het mooiste van het parcours gehad. Men stuurde ons nog langs alle groene plekjes die Brussel te bieden had; maar het grootste deel van de tijd liepen we toch in een minder idyllisch plaatje. Intussen werd mijn 3de en tevens laatste reep van de dag opgesmikkeld…

 

IMG_3716

Opeens stond wel mijn ventje voor onze neus; verrassing! Dit was een ongelooflijke opsteker, want ondertussen hadden we al heel lang geen enkele andere ploeg meer gezien en waren we gewoon met ons drietjes op pad. Hij fietste met ons mee tot ietsje voorbij de derde bevoorradingspost waar we wederom genoten van salami en kaas. We lieten ook deze keer een aantal ploegen achter ons, de meesten namen blijkbaar veel tijd aan de bevoorradingsposten. Soms kwamen ze ons dan nadien wel terug voorbij gelopen (tja, mannen met benen van twee meter lang lopen nu eenmaal iets sneller); maar andere ploegen zagen we daarna nooit meer terug. 

 

IMG_3714

Nadat we afscheid hadden genomen van mijn ventje, begon het stilaan zwaarte worden. De benen waren moe (vooral de overgang van fietsen naar lopen was altijd even moeilijk de eerste meters) en onze nek en schouders deden pijn van zo lang voorovergebogen op de fiets te zitten. Soms werd er al eens sneller gewisseld dan na 2km. Het tempo viel ook wel wat terug. In het begin had ik vaak bijna 12 km/u kunnen lopen tijdens mijn shiftjes; maar tegen het einde haalde ik er nooit nog sneller uit dan 10 à 11km/u. 

IMG_3719

 

Het begon donker te worden toen we nog een dikke 10km voor de boeg hadden, wat in sommige parkjes toch wel voor een eng sfeertje zorgde. We hadden dan wel onze hoofdlampen op en ook de verlichting van de fietsen brandde, maar soms was het toch onduidelijk waar je nu eigenlijk naartoe ging. Gelukkig had de organisatie ondertussen ook reflecterende stripsaan de bewegwijzering gehangen, zodat we nooit verloren zijn gelopen.

 

IMG_3724

En toen… uit het niets… doken daar opeens de bollen van het Atomium op! Ze waren zo dichtbij, maar toch vond de organisatie het nodig ons nog eerst een toertje door het park van Laken te laten doen. Hier moesten de fietsers nog een laatste keer flink op de trappers staan, want sommige van de hellingen zijn niet van de poes! Carmen perste er nog een stevige versnelling uit en zo finishten we met een gigantische grijns op ons gezicht als 2de damesteam, na 8:47:17. We lieten nog 7 teams na ons, waarvan 2 mannenteams, 4 gemixte teams, en 1 team dat had opgegeven.

 

image

Jammer genoeg werd er ook in deze wedstrijd weer meer aandacht aan de mannen besteed: de drie eerste mannenteams vielen in de prijzen, maar enkel het éérste vrouwenteam werd in de watten gelegd. Het is waar dat er altijd minder vrouwen mee doen aan dergelijke events; maar op deze manier gaan ze ook zeker niet méér vrouwen aantrekken… Beste organisatoren, moedig ons de volgende keer aan, in plaats van ons zo te negeren!

Het was hoe dan ook een geweldige ervaring! We hebben onze grenzen weer verlegd, waren supergoed op elkaar afgesteld en hebben er echt van genoten. De dag nadien waren mijn knieën een beetje stijf en voelde ik op mijn rug wel waar de Camelbak had gezeten, maar verder had ik nergens noemenswaardig last van. Na mijn enkel drie weken geleden te hebben omgeslagen bij een andere wedstrijd, vreesde ik een beetje voor de haalbaarheid van deze uitdaging. Gelukkig heb ik nooit écht last gehad tijdens de trail (dankzij een extra steunverband). Nu wordt het dus aftellen tot de marathon van Eindhoven binnen twee weken. Wat mijn enkel daar gaat doen…? To be continued!

 

Lees hier en hier de verslagjes van de andere teamleden!